Τον έρωτα

Τον έρωτα, αυτό το πλάσμα το φανταστικό, το παντελώς αλλόκοτο και αιμοβόρο απ’ την καλή του θέληση, κρατώντας με μανία στο στόμα μια ταυτότητα που θα σου δώσει βίαια, για να στην αφαιρέσει κάποτε, συχνά σε ανύποπτη στιγμή,  αυτό το πλάσμα που έτσι απρόσμενα και με το θράσος που του είναι η πρώτη φύση, ποδοπατά τον χρόνο, το παρελθόν σε τρίτη ηλικία, το βρεφικό, το πρόσφατο, αν μια φορά συνάντησες το πρόσωπο αυτού του πλάσματος που σου αφαίρεσε τα ρούχα και σε έγδυσε απ’ τη σάρκα σου, το βλέμμα, την ψυχή, κι έμεινες μόνος με τα οστά να κουβαλούνε τις πληγές του που είναι δικές σου πια και κτήμα σου,  και κρυώνεις πιο εύκολα, ζεσταίνεσαι πιο εύκολα, δεν περπατάς, δε βλέπεις, δεν σκέφτεσαι,  δεν τρως, δεν κοιμάσαι, δεν ντύνεσαι, δεν συναναστρέφεσαι, δεν γελάς, δεν έχεις εκφράσεις, διαθέσεις, μόνο τη μνήμη να σε κατασπαράζει, μόνο ξυράφια και εσύ  περπατάς προς  στο νερό της θάλασσας και μπαίνεις και ματώνουν οι πληγές και  περπατάς πιο βαθιά και πιο βαθιά, μέχρι να δεις το μπλε να παίρνει χρώμα κόκκινο απ’ το δικό σου σώμα, απ’ το δικό σου στόμα, άμα το ξανασυναντήσεις αυτό το πλάσμα,  μη σε τρομάξει, σου έχει δώσει απλόχερα όλο το χρόνο που χρειάστηκες, για να σε βρει αρτιμελή, ντυμένο, και ολοκαίνουργιο για την επόμενη θυσία.

Είναι και κάποιοι ακόμα που δεν βρεθήκανε ποτέ ξανά σε θέση ετοιμότητας. Και περπατούν γυμνοί, και περπατούν απλά με μια ηρεμία προς ένα τέλος που ονόμασαν αρχή.

photo: d.p.

Κάποιοι ήρωες για ελάχιστους ανθρώπους

Δε γνωρίζω αν είναι μέρα ή νύχτα, δεν μ' ακουμπούν τα μέλη του χρόνου, ούτε τα πόδια του ούτε τα χέρια του, εγώ δεν τα κοιτάζω γι' αυτό και δεν τα ένιωσα ποτέ. Εκείνο που απο πάνω μου δεν ξεκολλάει είναι το μακελειό της σκέψης και των λέξεων. Ο Σοέν μου ζήτησε επίμονα, να ξεκουραστώ για λίγο. Δηλαδή μου ζήτησε για λίγο να πεθάνω. Όμως, πως να'σαι σίγουρος πως πετυχημένη πράξη, απέναντι σε μια βίαιη διακοπή, θεωρείται αντίστοιχα ένα βίαιο ξεκίνημα. Έτσι έμεινα ακίνητη. Όταν άνοιξα τα μάτια το μακελειό είχε μεγαλώσει κι άλλο, δηλαδή ζωή ξανά. Η Άννα που στεκόταν για χρόνια μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας, με τα μάτια ορθάνοιχτα, καρφωμένα έξω, στον κεντρικό δρόμο, δεν υπάρχει πια. Ρώτησα τον Σοέν με αγωνία. Εκείνος μόνο ήξερε. Η Άννα έχει τα μάτια κλειστά και λέει όμορφες ιστορίες ντυμένη στα λευκά πάντα, είπε. Δε θύμωσα. Κάποιοι ήρωες για ελάχιστους ανθρώπους είναι οι μόνοι φύλακες άγγελοι τους.

Βιβλιοθήκη Μίνου Βολανάκη

Ιούνιος 2014
Βιβλιοθήκη Μίνου Βολανάκη

Lili

    photo: d.p / in photo: d.p

Ακούω τώρα, μόνο Lili - Aaron τώρα που γράφω, και σκέφτομαι, πως ερχεται κάποια στιγμή που οι άνθρωποι, κάποιοι άνθρωποι, περνούν ενα διαστημα γνωριμίας και εξοικίωσης με τη μοναχικότητα. Η πόρτα της έχει θησαυρούς πολλούς. Κι άλλοτε πάλι, όταν μείνουν για καιρό εκεί, στις κάτω ''αποθηκες'' όταν βγαίνουν, επιζητούν την επικοινωνία την άμεση, χωρίς συστάσεις, χωρίς τίποτα το ενδιάμεσο. Αυτό είμαι''.

 https://www.youtube.com/watch?v=3ksDzlmoU8E

ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ BIBLIOTEQUE 26,27,28/6/2014

Μοιραία σχέση

Η πιο μοιραία σχέση, με ακολουθεί συνέχεια,
είναι και παραμένει αυτή με τον εαυτό.
Θα την επεξεργάζομαι μέχρι το τέλος μου.
θα προσπαθώ να με μεγαλώσω με εργαλεία και τεχνάσματα ενίοτε
γιατί είναι και παιχνίδι
χωρίς ποτέ να είμαι σίγουρη, χωρίς ποτέ να μάθω,
αν θα τα καταφέρουμε.

Αντί για πέτρες

Αντί για πέτρες συναποφάσισαν να τους πετάξουνε βιβλία και περιμένανε.
Τους ψυθιρίζανε,
σελίδα 352,
σελίδα 123,
σελίδα 18,
σελίδα 41,
σελίδα 54,
σελίδα 2,
σελίδα 32,
σελίδα 7,
μέχρι που χάθηκαν απ' τον ορίζοντα
αφήνοντάς τους έναν ορίζοντα στα χέρια τους.

Κ.Εξ/22.06.14