Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Το οδοιπορικό μιας ευθείας



Κοιμάμαι και ξυπνάω ακίνητη
έγινα  λεπτή πολύ από την ραγδαία αποχώρηση
τη νύχτα ισοπεδώνω το σώμα με τα χέρια μου, το στήθος κυρίως η τον ώμο
 η κούκλα δίπλα ξεχαρβαλωμένα υπέροχη
το  νεύρο ανηφορίζει  στο εσωτερικό του κεφαλιού
-στο εσωτερικό του-
εισχώρησε και το ακινητοποιεί -ξέρεις εσύ την εξέλιξη εκεί μέσα;
yπάρχει θάλασσα εκεί μέσα και βουτάνε οι ευθείες
οι ευθείες με το φρένο στην κόκκινη θάλασσα που με κατοικεί
κρατώ στο στόμα την ακτινογραφία της
οι ταραγμένες ακτινογραφίες φεγγοβολούν τη νύχτα
 περνάς πέρασε δεν περνώ πια απλά
κοιμάμαι και ξυπνώ ακίνητη χωρίς κορμό χωρίς κεφάλι
το υπόλοιπο σώμα μένει να σ’ εμπεδώσει
η θέα του θανάτου έχει χαμόγελα κρυμμένα στα μαλλιά της
κι ούτε που βρέχει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...